Zijn eigen verhaal,gevonden bij het uitruimen van de boekenkast

in mijn ouderlijk huis te Oegstgeest

Herinneringen aan de oorlog 1940-1945

 van Teunis Willem Hoogerdijk

Geboren 28 november 1913 te Oegstgeest

Overleden 27 maart 1984 te Leiden  

 

Mijn opleiding heb ik genoten  in het voorjaar van 1933 bij

het Korps Luchtdoel Artillerie aan de Croeselaan in Utrecht.

 

 

Hier in de Hojel Kazerne is Teunis Willem in opleiding geweest. Ook zijn vader Willem heeft hier in 1896 zijn opleiding gehad bij het Korps Vesting Artillerie  

De opleidingsduur was een half jaar en hij is afgezwaaid als Scherpschutter 1e klas op de wapens,het kanon, de mitrailleur, de karabijn en het pistool.

 Ook had hij een extra aantekening als gas ontsmetter.

 

 

Teunis Willem,staande  5e van links

 

Teunis Willem, rechts naast het bord

1939- Bij de voormobilisatie was mijn standplaats Den Helder, Vliegveld de Kooy - Fort Erfprins.

Mijn laatste standplaats was het geheime vliegveld in de gemeente Slootdorp in de Wieringermeer.  

 

Mijn belevenissen gedurende de oorlogsdagen van ons peloton L.U.A. gelegerd in de Wieringermeer gemeente Slootdorp.  

Het kraagembleem van de luchtdoelartillerie 

 

 

Wij begonnen  om 05.00 uur met de mitrailleurs op te stellen en gebruiksklaar te maken, omdat wij nog nooit met deze mitrailleurs geschoten hadden moesten we eerst de veerafstelling afregelen. Binnen  een kwartier was dit gebeurd en liepen de vier mitrailleurs als een zonnetje. Het waren Spandau mitrailleurs uit 1914/1918.

 

 

Teunis Willem voorste rij, 3e van links

 

  

Omstreeks 10.00 uur kregen wij het bericht dat wij naar Friesland moesten vertrekken.

Ik werd toen naar de dorpssmid gestuurd om de bajonetten op oorlogssterkte te slijpen en de leeuwtjes van de helmen te halen. Uit de praktijk wisten wij dat de meeste dodelijke schoten doel troffen op de leeuwtjes. In Slootdorp bleek dat de staf uit de stelling Wons reeds gearriveerd was, wat achter was gebleven was een sergeant die de leiding had over het restant van de manschappen. Er was nog geen Duitser gezien, zo werd verteld door de aanwezigen soldaten.

     

Onze huisarts.

Het oorlogszakboekje van Teunis Willem,

geschonken aan het 

kazematten museum in Kornwerderzand.

Hij heeft zijn hele  leven in de techniek gewerkt.

 

 

 

 

Wij zijn toen, 16 soldaten, een sergeant en een vaandrig van 19 jaar naar Friesland gegaan. Zelf stond ik op de munitiewagen met 4 ton munitie. Bij de afsluitdijk hebben we de schemering afgewacht en zijn toen zonder lichten de dijk overgegaan. We hebben per telefoon melding van gemaakt dat we eraan kwamen. Toen was de brug al opgeblazen en lag de afsluitdijk bezaaid met uitrustingsstukken van de teruggetrokken troepen van de Stelling Wons. De nieuwste artillerietrekkers van D.A.F. op een chassis van Ford en Chevrolet waren gewoon in zee en sluizen gereden.Ik had in het materieel overzicht gelezen dat we zo slecht in het materieel zaten, maar dit wagenpark had ik nog nooit gezien Tegen 01.00 uur sínachts arriveerde ons peloton in de stelling.De mitrailleurs kregen een plaats in de 2e linie en het geschut werd in de eerste lijn opgesteld. Het geschut, Zwitserse Oerlikons met een kaliber van 20 mm was afkomstig van de vrijwillige luchtafweer van Leeuwarden, betaald door de bevolking van Leeuwarden.

Het Zwitserse Oerlikon 20 mm geschut

Bij ons in de 2e linie stonden vrachtwagens en autobussen, en wat later bleek met zakken geld afkomstig van verschillende banken. Na aankomst zijn wij meteen in actie gekomen, gelijktijdig met de L.U.A. uit Leeuwarden. De infanteristen hadden voor kuilen gezorgd en afgedekt met groene zakken, dus uit de lucht niet zichtbaar. De Duitsers hadden nergens erg in en omstreeks 05.00 uur kwamen de eerste voor onze loop. Het was meteen raak, twee vliegtuigen het wad in en twee wiebelend met een rookpluim naar Leeuwarden. De volgende aanval deden ze op een andere manier, een stel uit en noorden en een stel uit het zuiden. Wij hadden niets afgesproken met de bemanning van de Oerlikons, maar wij pakten de vliegtuigen uit het zuiden en de kanonniers die uit het Noorden. Drie vliegtuigen het wad in en een terug naar Leeuwarden. Inmiddels hadden de infanteristen niet stil gezeten, zij waren aan het sjouwen met kachelpijpen. Het resultaat? Ze hadden hiervan een complete Batterij  Luchtdoel Artillerie gemaakt  op affuiten die konden draaien ( dat deden ze vanuit de bunker) en er kwam nog rook uit ook. Boven ons zat een verkenningsvliegtuigje en die heeft dat doel doorgegeven, en prompt kwamen er vier vliegtuigen op af. Twee aanvallende vliegtuigen verdwenen in de Zuiderzee en de andere twee kozen het hazenpad. In de tussentijd was er ook een grote aanval op de afsluitdijk, maar daar hebben wij niets van gezien maar wel veel over gehoord. De Duitsers hadden wel in de gaten dat ze niet veel opschoten, toen hebben ze het geprobeerd met een aanval van hun  veldartillerie op onze bunkers. Er moet gezegd worden ze schoten precies op de schietgaten. Maar helaas geen resultaat want we sloten gewoon de luiken van pantserstaal. Maar daar werd snel een stokje voor gestoken, de Kapitein belde naar het Paleis in Den Helder en we kregen onmiddellijk artillerie steun van een jager van de Marine die halverwege de afsluitdijk lag. Binnen een half uur was de gehele Batterij vernietigd en de bemanning gedood.  

Afsluitdijk 1933

Luchtfoto van de Afsluitdijk

Toen kwam opeens het bericht staakt het vuren, want de oorlog was ten einde. Er kwam uit Friesland een taxi van Eltax uit Leiden, die heb ik gauw een briefje meegegeven voor mijn vrouw dat met mij alles in orde was. Terugtocht naar het eiland Wieringen. Maar hoe? Want wij hadden immers geen vervoer. Goede raad was duur, want we moesten weg. In opdracht van mijn sergeant ben ik naar de eerste linie gegaan om te kijken of er een bruikbare wagen te organiseren was. Over de sluis heen, want de Duitsers hadden er al een brug over heen gelegen. En wat zag ik daar? Een rijdende Ford V8 vrachtwagen van een aardappelhandel uit Leeuwarden met een Duitser achter het stuur. Ik roep heel hard troepenvervoer, de Duitser kijkt en springt uit de vrachtwagen en rent weg. Ik achter het stuur en weer over de sluis heen. Bij de stelling aangekomen is iedereen snel ingestapt en vertrokken we naar het eiland Wieringen.

Daar zijn wij ingekwartierd in een school, zondagís zijn mijn vader en vrouw op bezoek geweest. De maandag daarop zorgde ik voor een verrassing,ís middags stapte ik het stadstrammetje in de Dorpsstraat in Oegstgeest uit en was gelukkig  weer veilig en heelhuids thuis. Voor mij was de oorlog afgelopen. 

Op wagen 2e van links Teunis Willem Hoogerdijk   

 

For his own story in English click on D-DAY Normandy  and beyond

 

 

Het monument voor Kapitein Boers en Luitenant Ham  

 

 

 

 

Monument 

voor zij die vielen in de Wons stelling". De Wonsstelling was een verdedigings linie welke voor de afsluitdijk lag van Makkum via Wons naar Zurich. De hier gelegen soldaten hebben in "Kazematten" van opgeworpen aarde  moedig getracht de vijand te keren zij werden veelvuldig door vijandelijke vliegtuigen bestookt hier zijn dus voorzover bekend de enige slachtoffers gevallen voor de strijd om de afsluitdijk.

 

foto's van Richard Dirks,vrijwilliger bij het kazemattenmuseum Kornwerderzand

 

 

 

De bunkers bij Kornwerderzand,

foto's van Arthur van Beveren

http://www.bunkersite.com

 

 

Voor meer informatie over het korps luchtdoelartillerie ga naar: www.luchtdoelartillerie.nl/

tweede-wereldoorlog.klup.nl

 

 

Kazematten museum Kornwerderzand

Klik op de voorbunker voor een bezoek

        

Een pagina die gewijd is aan de gebeurtenissen op en rondom het vliegveld Valkenburg in de meidagen van 1940.

"BAND OF BROTHERS"

"FROM NORMANDY TO HITLER'S EAGLE'S NEST"

This is the title from a book Dr. Stephen E. Ambrose wrote about the men from:

E company, 506th PIR, 101 Airborne Division

Bekijk de Netwerk documentaire over Sandbostel

 

 

Free Guestbook from Bravenet

 

Free Guestbook from Bravenet